Het zit er alweer op...

Wat is het ongelooflijk snel gegaan dit jaar! Er rest ons enkel nog een fijne ensembleweek, waarin we lekker met z'n allen samen muziek gaan maken, en dan is het gewoon vakantie en zit het eerste jaar Docent Muziek er alweer op! Het lijkt alsof ik pas drie dagen aan de opleiding bezig ben, maar tegelijkertijd voelt het alsof we al jaren onderweg zijn. Heel vreemd, maar dat komt vast door het feit dat we zo ontzettend veel hebben gedaan, hebben geleerd en heel hard aan onszelf hebben gewerkt. Als ik naar mezelf kijk toen ik afgelopen augustus het Conservatorium binnen liep en hoe ik er nu na het eerste jaar weer uit loop, zie ik al zo'n groot verschil, in positieve zin, dat ik al niet meer kan wachten op het tweede jaar! Maar eerst gaan we genieten van nog een weekje ensemble, waarin ik overigens ook nog eens heerlijk m'n 21ste verjaardag kan vieren en hopen dat het lekker weer is en daarna is het viva la vacantione! :D

Ik wens iedereen, al dan niet een beetje voorbarig, een fijne vakantie!

Liefs!

Column: A Musical Joke...

Doordat mijn column helemaal naar beneden was gezakt dankzij die lange essay, hier nog maar een keer de column!

____________________________________________________________

A Musical Joke...

Oftewel een muzikale grap. Dat is hoe kinderen en jongeren denken over klassieke muziek, muziek voor nerds en meisjes met bloemenjurken. Muziek voor mensen die totaal níet cool zijn. Muziek om gewoon te vergeten en geen aandacht aan te schenken. Muziek waarvan geen cd te vinden is in een reguliere jongerenslaapkamer en al zeker niet op hun peperdure i-pods. Die zijn eerder voorbestemd voor harde, dreunende hardcore. Je kent het wel. Je zit in de bus en ergens achterin zit een jongen, jaar of 15, broek hangt halverwege zijn knieën, petje op en i-pod aan. Zelf zit je ergens voorin, maar je kunt precies horen wat voor muziek achterin de bus de oren van die jongen verknalt. Om dan nog maar niet eens te beginnen over de trein…

Wellicht zijn er ergens nog wel kinderen die klassieke muziek mooi vinden. Als dat zo is, dan komen ze er zeker niet voor uit. Als dat zo is, dan vinden ze het misschien alleen mooi voor een paar minuten, want daarna wordt het saai. Of schijnt er misschien toch nog ergens een lichtje die de belabberde positie van klassieke muziek bij jongeren zal doen stijgen?

Wel eens gehoord van Muziekcentrum voor de Omroep? Nee? Even een korte omschrijving: Het MCO bevat drie orkesten, een koor en een afdeling educatie die samenwerkt met scholen. Samen proberen zij klassieke muziek aan te bieden in educatieve en interactieve vorm bij kinderen en jongeren. En raad eens: het valt in de smaak! Bij kinderen misschien meer als bij jongeren, maar een reactie als ‘nooit gedacht dat klassieke muziek zo leuk kon zijn’ hoor je niet snel!

Ik ben van mening dat het dus best mogelijk is om klassieke muziek aantrekkelijker te maken voor kinderen. En dan zeg ik expres kinderen, want bij jongeren weet ik het zo net nog niet. Misschien prikkel je ze wel met dat soort projecten en zullen ze het jaren later wel gaan waarderen, maar nu zullen ze niet massaal naar de schouwburg gaan om daar een uitvoering van L’après midi d’une faune te bekijken. Daarentegen zou je kinderen wel kunnen prikkelen en ze enthousiast kunnen maken voor klassieke muziek.
Desalniettemin ben ik bang dat de komende jaren de I-pods nog steeds vol zullen staan met hardcore, hardstyle en al die andere vreemde soorten dreunmuziek. Voor jongeren blijft klassieke muziek tot vandaag de dag simpelweg gewoon a musical joke.

____________________________________________________________

Deze column is geschreven door Marleen Spierings in het kader van de VO-stage.

De onderliggende stelling luidt: 'Klassieke muziek zal nooit echt bij kinderen en jongeren in de smaak vallen.'

Gebruikte artikelen bij de column:

* 'Muziek moet je doen' - Tettje Halbertsma (Akkoord Magazine, Feb/Maart 2010)

* 'Zwei Herzen in Drievierteltakt' - Barend Wijtman (M&O, 2000-5)