Verhalen in de Trein

Het is vrijdagmiddag, elf elf tweeduizendelf welteverstaan. De week zit er weer op en na een drukke dag reis ik weer af naar het gezellige Brabant. Dit doe ik elke week, omdat ik daar nog een bijbaantje heb en dan zie ik mijn ouders ook nog eens! En elke week is het weer raak: de vrijdagmiddagspits. Als de intercity uit Schiphol richting Heerlen/Maastricht weer eens met tien minuten vertraging Utrecht Centraal binnen komt rijden en ik een blik in de trein werp, zie ik al dat het weer een reisje op de trap gaat worden. Jeweetwel: alle stoelen zijn bezet, of er zijn van die asociale mensen die zoveel spullen bij zich hebben dat ze in hun eentje al drie plaatsen bezet houden.

Ik sta dus al tien minuten bibberend in de kou, met een zware tas op mijn rug, te wachten op de trein, die overigens ook nog eens super vol zal zitten omdat de vorige trein niet is komen opdagen. Op het perron lopen de gekste figuren rond, allemaal mensen die van hun werk naar huis gaan, en vooral veel studenten die zich net als ik klaarmaken voor een weekend thuis. Vandaag staat er echter ook een groepje oude mannen bij me in de buurt. Ik kan met gemak en zonder enige moeite verstaan waar ze het over hebben, want van het begrip "overenthousiasme" hebben zij kennelijk nog nooit gehoord! Ik stoor me er echter niet aan en moet er zelfs even om lachen! Een van de mannen draagt een apparaat met zich mee en is met allerlei slangetjes aan het ding verbonden. Hij lijkt me ernstig ziek, maar toch lacht hij onverstoord met de anderen mee. Ik probeer me zijn leven voor te stellen en besef me hoe fijn ik het heb en dat ik dankbaar moet zijn dat ik niks mankeer en gewoon gezond ben. Ik kijk nog eens om me heen naar de andere mensen op het perron. Achter al deze mensen gaat een verhaal schuil waar je niks van weet, de een nog meer intrigerend dan de ander...

Doordat ik zo in gedachten verzonken ben heb ik totaal niet door dat de trein er inmiddels aankomt. Snel ga ik naar het einde van het perron in de hoop dat het in het achterste gedeelte minder druk is. Niets is minder waar en ik ben zeker niet de enige met dat idee. Als ik kans zie om de trein in te stappen merk ik al dat het hier net zo druk is als in de rest van de trein. Strompelend door de vele coupés beland ik uiteindelijk bij de laatste deur. De trap is nog vrij. Ik leg me er maar bij neer: op vrijdagmiddag kun je niet verwachten dat je plek hebt in de trein, zeker niet als je op zo'n station als Utrecht Centraal instapt.

De trein is vertrokken. Langzaam laat ze Utrecht achter zich als ze in de richting van Houten rijdt. Ik pak ondertussen een boek uit mijn tas; je moet toch wat als je op de trap zit. Ik heb nog nauwelijks een halve alinea gelezen als opeens het groepje oude mannen de coupé uit komt strompelen en gezellig naast me op de trap komt zitten. Kennelijk is er echt nergens plaats en kennelijk is er ook niemand meer die nog opstaat voor mensen die slecht ter been zijn.

Al gauw blijkt dat het groepje nog steeds de grootste lol heeft. Inmiddels heeft zich namelijk een hele groep mensen verzameld in dit tussenstuk van de trein. Minstens de helft speelt met een smartphone, een aantal is aan het eten en tegenover mij zit een man met een super lieve puppy die constant mijn aandacht wil. Maar dan het gekke. Opeens merkt een van de oude mannen op dat het zo fantastisch is dat ieder persoon zijn eigen verhaal heeft. Allerlei verschillende levens, allemaal bij elkaar op 5 vierkante meter in de trein. Plotseling vraagt hij aan me: "En wat doe jij in het dagelijks leven?" Waarop ik heel even nadenk en terug denk aan mijn stageweek. Dan volgt het antwoord: "Ik ben muziekdocent". :)

Liefs,

Marleen

Tools: met hamer en beitel!

Eigenlijk moet ik nu kei hard aan het werk zijn om een eigen PTA op te stellen. Daarnet hadden we onze derde hoofdvakles voor HDM5 en mijn hoofd zit momenteel zo vol met informatie dat ik dacht: waarom gooi ik dat niet even op mijn blog?

Waar ik een beetje mee loop is het feit dat je zo ontzettend veel tools moet hebben als muziekdocent, waar ik eerder nog nooit echt over heb nagedacht. Aanvankelijk dacht ik altijd: "Ohhh super tof, ik ga muziekdocent worden en die kids van alles bijbrengen wat ik weet over muziek!" Maar toen kwamen de stages en wordt je toch zo maar even in het diepe gegooid...

Orde houden, lesinhoud, lessenseries, toetsing, beoordeling, je eigen persoonlijkheid en visie op muziek, je muzikantschap, leiderschap etc, ... al die dingen waar ik nog nooit over heb nagedacht, zelfs eigenlijk niet in de eerste twee jaar van de opleiding. Het is pas nu in het derde jaar dat ik echt geprikkeld word om over die dingen na te denken. Misschien dat ik nu pas begin in te zien dat die dingen super belangrijk zijn voor jou als docent, maar ook voor de leerlingen uit je klas? Al bovenstaande tools heb je gewoon nodig om een goede docent, in mijn visie dan. (kijk, daar heb je hem! ;) )

Maar wat ik soms vergeet, is dat ik zelf ook nog flink word bewerkt met allerlei tools. Dingen die mij worden aangereikt zodat ik mezelf kan ontwikkelen. Eigenlijk zijn wij, toekomstige muziekdocenten, allemaal nog steentjes die geslepen moeten worden, die "met hamer en beitel" steeds meer in de richting gaan van wat ze uiteindelijk willen worden. Maar ik vergeet soms dat ik nog volop in ontwikkeling ben als persoon, als docent, als muzikant, als leider en coach. Ik betrap mezelf er veel te vaak op dat ik vind dat ik alles nu al moet kunnen, maar natuurlijk werkt dat niet zo.

Nu ik de afgelopen weken zo ben gaan nadenken zie ik wel steeds meer in dat je gewoon nooit uitontwikkeld bent, dat ik eens moet stoppen te denken dat het na deze vier jaar opleiding ophoudt! Het is net als dat ik nu piano kan spelen en kan zingen en dat de instrumenten zijn die ik beheers. Maar betekent dat dan dat ik nooit meer een ander, voor mij nieuw instrument kan leren spelen? Gelukkig niet en ik weet zeker dat ik ooit een heel eind in de richting zal komen van de docent die ik wil zijn. Zoals Suzan vanochtend zo mooi zei: "Ik kan mezelf inzetten als de expert, maar durf daardoor soms ook mijn onzekere kanten te laten zien."

En dat vind ik een mooi streven. :)

Voor nu duik ik toch maar eens flink de PTA'S in en ga ik op onderzoek uit wat wel of niet aansluit bij de visie die ik op dit moment heb over muziekonderwijs. En misschien is dat voor nu goed en kijk ik er jaren later met een grote glimlach op terug, met alle tools die ik dan heb opgedaan! Tot snel!

Marleen

In sneltreinvaart: mijn visie op het muziekonderwijs!

Hoi hoi!

Daar ben ik weer! Na een jaartje van afwezigheid (waarom eigenlijk?) ben ik weer helemaal terug op mijn eigen blog, nu ook met een grote dosis motivatie om het bloggen er in te houden! Binnenkort ga ik namelijk een grote stage lopen in de bovenbouw van het middelbaar muziekonderwijs! Dit vind ik echt super spannend, maar ook een grote uitdaging! Doordat ik hier veel over na denk heb ik een aantal punten voor mezelf op een rijtje gezet en deze opgenomen in een filmpje! Dus voilà: mijn visie op het muziekonderwijs (in de bovenbouw).

Tot binnenkort!

Het zit er alweer op...

Wat is het ongelooflijk snel gegaan dit jaar! Er rest ons enkel nog een fijne ensembleweek, waarin we lekker met z'n allen samen muziek gaan maken, en dan is het gewoon vakantie en zit het eerste jaar Docent Muziek er alweer op! Het lijkt alsof ik pas drie dagen aan de opleiding bezig ben, maar tegelijkertijd voelt het alsof we al jaren onderweg zijn. Heel vreemd, maar dat komt vast door het feit dat we zo ontzettend veel hebben gedaan, hebben geleerd en heel hard aan onszelf hebben gewerkt. Als ik naar mezelf kijk toen ik afgelopen augustus het Conservatorium binnen liep en hoe ik er nu na het eerste jaar weer uit loop, zie ik al zo'n groot verschil, in positieve zin, dat ik al niet meer kan wachten op het tweede jaar! Maar eerst gaan we genieten van nog een weekje ensemble, waarin ik overigens ook nog eens heerlijk m'n 21ste verjaardag kan vieren en hopen dat het lekker weer is en daarna is het viva la vacantione! :D

Ik wens iedereen, al dan niet een beetje voorbarig, een fijne vakantie!

Liefs!

Column: A Musical Joke...

Doordat mijn column helemaal naar beneden was gezakt dankzij die lange essay, hier nog maar een keer de column!

____________________________________________________________

A Musical Joke...

Oftewel een muzikale grap. Dat is hoe kinderen en jongeren denken over klassieke muziek, muziek voor nerds en meisjes met bloemenjurken. Muziek voor mensen die totaal níet cool zijn. Muziek om gewoon te vergeten en geen aandacht aan te schenken. Muziek waarvan geen cd te vinden is in een reguliere jongerenslaapkamer en al zeker niet op hun peperdure i-pods. Die zijn eerder voorbestemd voor harde, dreunende hardcore. Je kent het wel. Je zit in de bus en ergens achterin zit een jongen, jaar of 15, broek hangt halverwege zijn knieën, petje op en i-pod aan. Zelf zit je ergens voorin, maar je kunt precies horen wat voor muziek achterin de bus de oren van die jongen verknalt. Om dan nog maar niet eens te beginnen over de trein…

Wellicht zijn er ergens nog wel kinderen die klassieke muziek mooi vinden. Als dat zo is, dan komen ze er zeker niet voor uit. Als dat zo is, dan vinden ze het misschien alleen mooi voor een paar minuten, want daarna wordt het saai. Of schijnt er misschien toch nog ergens een lichtje die de belabberde positie van klassieke muziek bij jongeren zal doen stijgen?

Wel eens gehoord van Muziekcentrum voor de Omroep? Nee? Even een korte omschrijving: Het MCO bevat drie orkesten, een koor en een afdeling educatie die samenwerkt met scholen. Samen proberen zij klassieke muziek aan te bieden in educatieve en interactieve vorm bij kinderen en jongeren. En raad eens: het valt in de smaak! Bij kinderen misschien meer als bij jongeren, maar een reactie als ‘nooit gedacht dat klassieke muziek zo leuk kon zijn’ hoor je niet snel!

Ik ben van mening dat het dus best mogelijk is om klassieke muziek aantrekkelijker te maken voor kinderen. En dan zeg ik expres kinderen, want bij jongeren weet ik het zo net nog niet. Misschien prikkel je ze wel met dat soort projecten en zullen ze het jaren later wel gaan waarderen, maar nu zullen ze niet massaal naar de schouwburg gaan om daar een uitvoering van L’après midi d’une faune te bekijken. Daarentegen zou je kinderen wel kunnen prikkelen en ze enthousiast kunnen maken voor klassieke muziek.
Desalniettemin ben ik bang dat de komende jaren de I-pods nog steeds vol zullen staan met hardcore, hardstyle en al die andere vreemde soorten dreunmuziek. Voor jongeren blijft klassieke muziek tot vandaag de dag simpelweg gewoon a musical joke.

____________________________________________________________

Deze column is geschreven door Marleen Spierings in het kader van de VO-stage.

De onderliggende stelling luidt: 'Klassieke muziek zal nooit echt bij kinderen en jongeren in de smaak vallen.'

Gebruikte artikelen bij de column:

* 'Muziek moet je doen' - Tettje Halbertsma (Akkoord Magazine, Feb/Maart 2010)

* 'Zwei Herzen in Drievierteltakt' - Barend Wijtman (M&O, 2000-5)