Casus, met klassieke fouten!

Ja, eindelijk kan ik dan eens een goede casus neerzetten! Eentje die ik gisteren namelijk zelf heb meegemaakt... Eigenlijk was het meteen op het moment dat het gebeurde een goede les, iets wat ik mee kan nemen voor de rest van mijn nog gammele docentenbestaan.

Romy en ik geven samen les op een middelbare school in Tiel. Vorige week hebben we het liedje ' Don't worry, be happy', hoe cliché ook, aangeleerd. Eerst vonden ze het maar niks, maar toen we ze eenmaal aan het zingen waren vonden ze het toch super leuk!

Gisteren zouden we een tweedelige les geven. Het eerste gedeelte heeft Romy voor haar rekening genomen en was een luisterles. In het tweede gedeelte heb ik min of meer de leiding genomen over de instrumentale begeleiding die wij aan de klas zouden leren. Romy heeft me natuurlijk wel heel goed geholpen en dat was heeeeeel fijn, want alleen had ik het denk ik niet gered!

Maar nu komt het: we hadden die leuke partijtjes (piano, bas, klokkenspel, xylofoon) allemaal mooi uitgewerkt met Sibelius. Het zag er echt super strak uit. Wij natuurlijk helemaal trots en volgens ons was het ook nog best wel speelbaar. Wij dachten: dat gaan we wel even aanleren. De kinderen dachten: wij kunnen nog niet zo goed noten lezen. Wij voelden paniek. De kinderen waarschijnlijk ook...Ik stond een beetje met mijn mond vol tanden, die kinderen met hun mond vol vragen...

Toen hebben we ter plekke overal op elk papiertje de notennamen bij staan schrijven. Halve les natuurlijk in het water gevallen. Maar goed, uiteindelijk zijn ze toch aan die partijen begonnen. Ze konden het voor zichzelf allemaal best wel goed uitzoeken en ze waren ook super braaf!

Na de les zegt onze stagementor: "Dat was een les vol met klassieke fouten". En ja, zo voelde ik me ook echt, totaal niet voldaan, hoewel ik eerst dacht dat het wel aardig ging. Verdere commentaar van de mentor: "Dit speelstuk had ik in een les kunnen aanleren". Dan denk je...ja, hoe dan? Nu gaat hij dus onze les van gisteren over twee weken aan een andere klas geven, zodat wij kunnen kijken hoe het dus ook kan! Dat is dus superfijn!

Maar een tip aan iedereen die een brugklas heeft: schrijf de notennamen alsjeblieft onder de partij, want het scheelt een heleboel uitleg en het scheelt ook een heleboel aan je mouw hangende brugklassers...

Nu nog een vraag:

Wat is het goede moment om verschillende partijen samen te laten spelen? Hoe lang moet ik ze laten oefenen en wat zou een goede opbouw zijn om steeds een partij erbij te laten komen?

Hopelijk kan ik wat feedback krijgen, zodat het de volgende keer misschien iets minder in de soep loopt! :D

Liefs,

Marleen