Casus, met klassieke fouten!

Ja, eindelijk kan ik dan eens een goede casus neerzetten! Eentje die ik gisteren namelijk zelf heb meegemaakt... Eigenlijk was het meteen op het moment dat het gebeurde een goede les, iets wat ik mee kan nemen voor de rest van mijn nog gammele docentenbestaan.

Romy en ik geven samen les op een middelbare school in Tiel. Vorige week hebben we het liedje ' Don't worry, be happy', hoe cliché ook, aangeleerd. Eerst vonden ze het maar niks, maar toen we ze eenmaal aan het zingen waren vonden ze het toch super leuk!

Gisteren zouden we een tweedelige les geven. Het eerste gedeelte heeft Romy voor haar rekening genomen en was een luisterles. In het tweede gedeelte heb ik min of meer de leiding genomen over de instrumentale begeleiding die wij aan de klas zouden leren. Romy heeft me natuurlijk wel heel goed geholpen en dat was heeeeeel fijn, want alleen had ik het denk ik niet gered!

Maar nu komt het: we hadden die leuke partijtjes (piano, bas, klokkenspel, xylofoon) allemaal mooi uitgewerkt met Sibelius. Het zag er echt super strak uit. Wij natuurlijk helemaal trots en volgens ons was het ook nog best wel speelbaar. Wij dachten: dat gaan we wel even aanleren. De kinderen dachten: wij kunnen nog niet zo goed noten lezen. Wij voelden paniek. De kinderen waarschijnlijk ook...Ik stond een beetje met mijn mond vol tanden, die kinderen met hun mond vol vragen...

Toen hebben we ter plekke overal op elk papiertje de notennamen bij staan schrijven. Halve les natuurlijk in het water gevallen. Maar goed, uiteindelijk zijn ze toch aan die partijen begonnen. Ze konden het voor zichzelf allemaal best wel goed uitzoeken en ze waren ook super braaf!

Na de les zegt onze stagementor: "Dat was een les vol met klassieke fouten". En ja, zo voelde ik me ook echt, totaal niet voldaan, hoewel ik eerst dacht dat het wel aardig ging. Verdere commentaar van de mentor: "Dit speelstuk had ik in een les kunnen aanleren". Dan denk je...ja, hoe dan? Nu gaat hij dus onze les van gisteren over twee weken aan een andere klas geven, zodat wij kunnen kijken hoe het dus ook kan! Dat is dus superfijn!

Maar een tip aan iedereen die een brugklas heeft: schrijf de notennamen alsjeblieft onder de partij, want het scheelt een heleboel uitleg en het scheelt ook een heleboel aan je mouw hangende brugklassers...

Nu nog een vraag:

Wat is het goede moment om verschillende partijen samen te laten spelen? Hoe lang moet ik ze laten oefenen en wat zou een goede opbouw zijn om steeds een partij erbij te laten komen?

Hopelijk kan ik wat feedback krijgen, zodat het de volgende keer misschien iets minder in de soep loopt! :D

Liefs,

Marleen

Terug naar de onderbouw...

Nou ja, binnenkort dan! Het is namelijk de bedoeling dat de volgende stage plaats gaat vinden in de onderbouw van het voortgezet onderwijs. Spannend, dat is het zeker! Het doet me heel erg terug denken aan de tijd ( een jaar of 8 geleden alweer!) dat ik zelf in de brugklas zat. Nu wil ik jullie niet gaan vervelen met eindeloos gezever over hoe ik het heb gehad tijdens mijn eigen middelbare-schooltijd, want dat is iets dat ik zelf niet meer helemaal wil oprakelen omdat het gewoon niet mijn leukste tijd was. In plaats daarvan wil ik jullie wel alles vertellen over de leukste en de slechtste, belabberdste en saaiste docenten die ik heb gehad. Uiteraard wil ik me straks aan die leuke, goede docenten spiegelen en niet aan die slechte! :P Helaas stammen die docenten dus niet uit de onderbouw, omdat ik dat een beetje heb verdrongen en niet meer precies weet welke docenten ik allemaal heb gehad. Dat is op zich jammer, omdat dat de bouw is waar we dadelijk mee geconfronteerd gaan worden, maar misschien is dat juist wel heel erg goed voor me. Goed, ik dwaal al weer af. Ik wilde iets gaan zeggen over die docenten.

Ik weet nog dat ik in havo4 kwam en dat ik eindelijk mezelf een heeeeeeeeeel klein beetje durfde te laten horen in de muziekles. Ik voelde me misschien iets meer op mijn gemak, omdat iedereen in de bovenbouw het ettertjesgedrag een beetje achter zich laat. Op zich was de inhoud van de muziekles niet echt heel interessant voor mij, omdat ik alles al op de muziekschool had geleerd, maar het zingen vond ik altijd wel heel erg leuk. Toch heb ik in havo4 en havo5 best nog wel in een soort van bouwwerkje geleefd. Ik omschrijf het altijd maar als een soort muurtje dat ik om me heen had gebouwd en waar niet eens een deur in zat...

Anyway, toen ik mijn havo-diploma had gehaald in 2006 was ik zo blij dat ik van die mensen af was. Maar toch besloot ik om er nog twee jaar vwo achteraan te plakken. Ik wist toch nog niet wat ik wilde en was pas net 17 en bovendien voelde ik me echt niet goed genoeg om van muziek mijn beroep te maken. Daarnaast zaten op het vwo weer heel veel andere mensen en ik beschouwde dat als een soort van nieuwe start. Toen heb ik pas echt iets van me laten zien. Twee keer mee gedaan aan de schoolmusical en een aantal keer aan een artistiek festival dat ze elk jaar organiseerden. Die laatste twee jaar heb ik het toch best leuk gehad nog op de middelbare school. Toen had ik er zeven jaar gezeten en wilde ik ook echt wel weg! Haha!

Maar goed, in dat laatste jaar (vwo6) heb ik de leukste en de slechtste leraar gehad waar ik oorspronkelijk over wilde vertellen. Dit hele bericht begint al meer op mijn halve levensverhaal te lijken, maar ik zal proberen om het nu kort te houden.

De beste docent die ik had was mijn docent geschiedenis in vwo6. Ik had toen problemen met het profielwerkstuk, waarvan hij de begeleider was, en hij heeft mij en een vriendin toen ontzettend geholpen om het allemaal toch op tijd af te krijgen zodat we konden slagen voor ons vwo-diploma. Ook de lessen die hij gaf waren heel overzichtelijk en begrijpelijk. Als je tenminste weet dat geschiedenis nooit mijn beste vak is geweest en ik het heb afgesloten met een 7 vind ik dat een goede prestatie van zowel van mij als van die leraar! ;)

De slechtste docent die ik heb gehad, had ik ook in vwo6 en was de docent Engels. ENGELS! maar hij was nogal pro-amerika. Daar is op zich niks mis mee, maar Amerikaans en Engels verschillen nogal wat van elkaar en als je elke les naar The Simpsons moet kijken en je pas drie weken voor het eindexamen pas iets gaat aanleren, dan word je daar toch wel een klein beetje simpel van!...

Wow, het wordt echt mijn langste blog ooit denk ik, maar ik typ gewoon lekker door. Niet dat ik daar veel tijd voor heb, want ik moet nog een canon instuderen, evenals een rap en een liedje van Michael Jackson, waarna ik nog kerktoonladders moet bestuderen voor Algemene Muziekleer en mijn pianohuiswerk nog moet doen. Maar goed, ik zal nog eventjes mijn top van do's en don'ts neerzetten. Het is namelijk wel de bedoeling dat ik straks voor die havo2 klas sta waar ik zelf o zo'n leuke herinneringen aan heb, en dat ze wel gaan zingen als ik dat wil. Dus heb ik wat dingen op een rijtje gezet die ik dan wel, en ZEKER NIET moet doen.

Hoe krijg je een klas aan het zingen?

Do's:

• Zorg dat iedereen zich op zijn gemak voelt in de klas.
• Zorg dat je zelf aardig kunt zingen en begeleiden.
• Positief commentaar geven.
• Enthousiasme/passie uitstralen.

Don'ts:

• Niet voorbereid zijn.
• Geen enthousiasme uitstralen.
• Te veel praten.
• Over je heen laten lopen.

Bovenstaande punten noem ik omdat ik die zelf het belangrijkst vind van allemaal als ik terug denk aan mijn onderbouw tijd. Vooral de laatste, over je heen laten lopen, is iets dat mij altijd en bijna elke dag gebeurde in de onderbouw. Als docent wil ik zorgen dat dat bij mij niet meer gebeurt en dat ik het ook niet binnen de klas zie gebeuren. Ik begin zo langzamerhand te merken dat mijn muurtje steeds lager wordt en dat er een deurtje in zit die op een kier staat en misschien, tegen de tijd dat ik ben afgestudeerd, dan wel wagenwijd openstaat.

Zie jullie morgen weer!

Liefs,

Marleen.

Vreemd

Ja, gekke titel misschien, maar dat is het ook. Ik heb namelijk een kinderliedje geschreven over de zomer, terwijl het net Kerst is geweest...En ik weet niet, het staat half in mineur, half in majeur! Bedenk zelf maar wat je ervan vindt en ik wens iedereen een stralend en muzikaal 2010! :D

Cre(a) Do's (and don'ts)

Wel een erg vergezochte titel, maar goed! Ik was helemaal vergeten om een credo te schrijven voor op m'n blog, dus bij deze meteen maar even de vraag waar het over gaat: wat geloof ik dat een goede muziekdocent wel of juist niet moet hebben?

Nu had ik bij de stagereflectie van vorige week juist zo'n mooi lijstje gemaakt met 5 do's en don'ts, maar die ben ik kwijt! :( Dan maar even uit het hoofd.

Ten eerste moet een muziekdocent passie voor zijn vak hebben. Ik weet nog dat dat het eerste was dat ik opschreef, omdat ik dat verreweg het belangrijkst vind. Als je geen passie en enthousiasme uitstraalt kun je die never nooit terug krijgen van je klas. Ten tweede moet je weten waar je het over hebt. Een goede 'do' die ik voor mezelf heb uitgevonden is op tijd naar bed gaan. Ik merk dat een stage toch al best veel energie vergt en dat maar voor een half uurtje les geven PER WEEK! Dus als ik straks fulltime voor de klas sta ga ik zeker mijn bedtijd met een uurtje of anderhalf vervroegen!

Ten derde vind ik dat je als docent moet houden van een uitdaging. Muziekles geven is geen routineklus en dat moet het ook niet worden. Je moet zorgen dat het voor je klas en voor jou een uitdaging blijft om te doen.

Als laatste moet je naar mijn mening beschikken over enige dosis humor. Het hoeft niet altijd serieus, het kan ook wel eens gewoon leuk zijn!

Wat ik uit mijn (korte) verhaaltje opmaak is dus dat je passie moet hebben, kennis uitdragen (maar wel met ruimte voor leuke dingen) en goed moet slapen! :)

En ik denk dat ik die avondklok maar meteen in laat gaan, want morgen is het zangtentamen! Spannend!

Liefs,

Marleen

Rammen op de tafels...

Nou het was weer wat vandaag!

Het begon al goed vanochtend! Ik zat bijna in de trein naar Utrecht, besef ik opeens dat ik mijn usb-stick (waar de hele les om zou draaien) nog thuis in mijn laptop zat! Shit! Ik snel terug naar huis natuurlijk, maar wel te laat op mijn stage...Gelukkig geef ik pas aan het eind van de ochtend les, anders was het helemaal een ramp geweest!

Maar goed. De les! Ik had Gerrie ooit een les zien doen waarin ze met ritmes begon, zo overging naar We Will Rock You en vervolgens muziekstijlen ging behandelen. Ze deed dat met groep 5, dus ik dacht 'waarom ook niet met groep 4'?

Dus ik had een paar leuke ritmes op het bord geschreven die ze na moesten klappen en ze deden het echt goed! Ik was echt trots op ze! Eerst hadden ze wel wat extra uitleg nodig, maar daarna konden ze het bijna foutloos! Op een gegeven moment had ik dat nummer van Queen aangezet en mochten ze mee klappen. Gingen ze natuurlijk meteen op de tafels rammen en zo, maar ik liet ze gewoon eventjes gaan. Ik heb wel gezegd dat ik het daarna stil wilde hebben en dat ging nog wel redelijk snel moet ik zeggen!

Aan de hand van We Will Rock You hebben we de kenmerken van rockmuziek besproken. Dat is nog wel iets waar ik een beetje moeite mee heb trouwens: het gesprek met de klas. Ik ben snel geneigd om te zeggen dat een antwoord klopt, zonder dat ik doorvraag. Dat is meteen mijn vraag voor deze week: 'hoe kun je snel vragen bedenken om door te vragen?'

Als contrasten met rockmuziek heb ik ook nog klassieke muziek en jazz besproken. Ik moet echt eerlijk toegeven dat ik het zelf nog wel eens lastig vind om specifieke kenmerken van stijlen te benoemen, maar bij die kinderen komt het er gewoon uit! Ze konden goed de instrumenten die vaak bij Jazz horen benoemen en bij klassiek wisten ze ook het een en ander en dat voor groep 4! Best knap, had ik echt niet geweten toen ik 7 was!

Als laatst hebben we een luisteropdracht gedaan. Ze moesten op een blad aankruisen welke stijl bij welk fragment hoorde. Op dit punt in de les was het wel druk geworden. De kinderen luisterden niet echt goed naar mijn uitleg over de opdracht, waardoor ik in een keer allemaal vragen kreeg over hoe het nou moest. Ik heb het denk ik wel drie keer uitgelegd, maar ik kreeg ze gewoon niet stil! Ik heb gezegd dat het veel te lang duurde en dat ik daar niet van gediend was en dat ik niet verder zou gaan als ze niet stil zouden zijn.

Toen ging het wel weer even. Ik had acht leuke fragmenten opgezocht. Op een gegeven moment wist een meisje zelfs dat het een opera was die ze hoorde (klopt ook, ik had een stukje Pergolesi laten horen). Hier had ik dus verder op in kunnen gaan met doorvragen, maar dat had ik niet eens door...

Het was nog erger doordat de kinderen na elk fragment weer gingen kletsen en druk werden waardoor ik steeds lang moest wachten met het volgende fragment. Het gevolg was dat ik, toen het half 1 en het einde van de schooldag was, nog 4 fragmenten te gaan had. Die moest ik een beetje afraffelen. Daar baalde ik best van want het was best een leuke les geweest!

Ik heb dus nog een aantal vraagjes:

- Wat zijn goede manieren om door te vragen als kinderen zelf een nieuw onderwerp aansnijden?

- Komt het door mij of door de les dat de kinderen druk zijn, wat kan ik daaraan doen?

Al met al was het best een leuke les, maar gewoon erg chaotisch geëindigd en dat is jammer.

Volgende week de laatste les, dus als iemand nog tips heeft die ik mee kan nemen in die laatste les, dan heel graag! :)

Liefs,

Marleen